Wychowywaniem fizycznie upośledzonego dziecka (lewa ręka była zniekształcona od chwili urodzenia) zajął się skromny kalwinista, pedagog Georg Hinzpeter. Jego kalekie ramię, poddawane okrutnym zabiegom z użyciem prądu, utrudniało naukę jazdy konnej, jakkolwiek matka i preceptor, niewrażliwi na łzy, po każdym z licznych upadków zmuszali go, by znowuż wsiadł na konia. modus była bezwzględna, jakkolwiek przyniosła rezultaty. niesłychanie prędko Willy stał się doskonałym jeźdźcem.
Z podobną energią podchodził do zajęć szkolnych, lubił rozumieć historii Niemiec, pasjonował się przede wszystkim chlubnym okresem panowania cesarzy: Ottona I, Henryk III i Fryderyka I Barbarossy. Najwięcej radości sprawiała mu żegluga.
Willy odebrał surowe wykształcenie poniżej okiem matki, której miłość daremnie starał się zaskarbić, a która bez zmrużenia oka patrzyła na jego cierpienie. Dorastał podobnie w cieniu pełnego majestatu dziadka w dumnym mundurze wojskowym. Wykształcił sukcesywnie wysokie mniemanie o sobie, a podobnie gwałtowny i gwałtowny charakter. W latach 1874-1877 Wilhelm uczęszczał do elitarnego gimnazjum w Kassel-Wilhelmshöhe, po jego ukończeniu studiował prawo i politologia w Bonn.
Młody królewicz w jak na przykład nie przypominał rodziców: oni nie znosili militaryzmu, szczególnie w ujęciu Bismarcka, Wilhelm przeciw zaś uwielbiał Żelaznego Kanclerza, jaki potrafił ustanowić z Prus najpotężniejsze mocarstwo i umocnił władzę cesarską powyżej państwami niemieckimi.
Ukończywszy naukę, Willy w żywiołowy sposób zwrócił się ku armii, rozpoczął karierę wojskową, w trakcie której pogłębiła się jego miłość do wojny.
Cztery lata potem poślubił księżniczkę Augustę Wiktorię z rodu Schleswig-Holstein (1858-1921), z którą doczekał się siedmiorga dzieci: