Wilhelm II musiał abdykować w toku tzw. rewolucji listopadowej, która przetoczyła się wówczas przez Niemcy. Kanclerz Rzeszy sukcesor tronu Max von Baden ogłosił samowolnie rezygnację z tronu Rzeszy również Prus także Wilhelma II w charakterze również kronprinca Wilhelma, choć cesarz chciał zostać królem pruskim (nie było owo możliwe poniżej konstytucji II Rzeszy, według której królik pruski był automatycznie cesarzem niemieckim). 10 listopada 1918 r. Wilhelm przeniósł się ze swojej kwatery wojskowej w belgijskim Spa aż do Holandii, która – w charakterze państwo neutralny podczas wojny – udzieliła jemu również kronprincowi azylu. Wielu Niemców uznało owo za dezercję z pola bitwy w rozum zasady "pokonany królik pruski ginie w boju na czele swych żołnierzy" również w żadnym wypadku mu tego nie wybaczyło. Rezygnację z tronu potwierdził specjalnym dokumentem z 28 listopada 1918 r. Władze holenderskie – nie zważając na ratyfikacji traktatu wersalskiego również przystąpienia aż do Ligi Narodów – nie zgodziły się na ekstradycję również poddanie poniżej sąd Wilhelma, co było przewidziane w układach z 1919 r.